Spora część kierowców zakłada automatycznie, że pojazd wolnobieżny czy rowerzystę można wyminąć w niemal każdych okolicznościach. To jednak groźny mit, który regularnie kończy się policyjnymi mandatami i punktami karnymi.
Co mówią przepisy?
Sama obecność znaku P-4, czyli podwójnej linii ciągłej, technicznie nie zabrania samego manewru wyprzedzania – zakazuje ona jednak najeżdżania na nią oraz jej przekraczania.
W teorii wyprzedzenie rowerzysty przy ciągłej jest w pełni legalne, o ile kierowca zmieści się w granicach własnego pasa ruchu i zachowa przepisowy odstęp. W praktyce na większości polskich dróg jednopasmowych jest to jednak fizycznie niewykonalne. Samochód i rower zwyczajnie nie mieszczą się obok siebie bez trącenia linii P-4. Jeśli szerokość jezdni na to nie pozwala, kierowca ma prawny obowiązek cierpliwie jechać za jednośladem.
Zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, kierujący samochodem podczas wyprzedzania roweru (a także hulajnogi, motoroweru czy pieszego) musi zachować odstęp nie mniejszy niż 1 metr.
Kiedy manewr jest całkowicie wykluczony?
Nawet jeśli układ linii na jezdni teoretycznie pozwalałby na manewr, wyprzedzanie jest bezwzględnie zabronione, gdy:
- brakuje dostatecznej widoczności (np. dojeżdżasz do zakrętu lub wzniesienia),
- kierujący pojazdem z tyłu rozpoczął już manewr wyprzedzania,
- rowerzysta sygnalizuje zamiar skrętu w lewo.
Jesień i mrok drastycznie zwiększają ryzyko
Wraz z pogorszeniem się pogody warunki na drogach stają się zdradliwe. Szybciej zapadający zmrok, deszcz i śliska nawierzchnia sprawiają, że rowerzyści (często słabiej widoczni) mogą nagle ominąć kałużę lub dziurę w jezdni.
W takich warunkach bezpieczny odstęp boczny warto jeszcze bardziej zwiększyć, a na wąskich odcinkach całkowicie zrezygnować z ryzykownych manewrów. Kilkadziesiąt sekund cierpliwości to niewielka cena za bezpieczeństwo i brak kary z taryfikatora.
Komentarze (0)